Yılardır söylerim “kimse kimseyi kandırmasın” diye. Bunu, biri beni dinlesin düşüncesiyle yapmadım. Bir eğitimci olarak kendi tespitimi yaptım. Her kim ne güzellemeler yaparsa yapsın. Adına düşünce özgürlüğü desin, fırsat eşitliği desin, öğrenci hakları desin, öğrenciyi anlamak desin, dersi öğrencinin isteğine göre düzenleyeceksin desin… Ne derse desin.

Ne zamanki insanın biricikliği ve değerliliği alanında önemli çalışmalar yapılmaya ve eğitimden, siyasete ve diğer alanlara bu tespit yansıtılmaya başlandı, sistem olarak laçkalıkların ardı arkası kesilmedi. İnsanların anarşist özleri ayyuka çıktı.

Abant Platformu her zamanki gibi üzerine düşeni yaptı ve 26.’sı düzenlenen toplantısında yine toplumun farklı kültür, bakış, siyasi görüş ve eğilimlerinden insanları bir araya getirdi. Platform benim gözümde hep bir sivil meclis hükmünde. Bu nedenle de ne karar aldıklarına dikkatle bakıyor ve önemsiyorum. Varsın birileri irdelesin, burun kıvırsın ama bunun bir başka benzeri henüz yok ve girişimler de hep başarısız kalmıştır.

İyi günde kötü günde diye bir söylem var ya, hani nikah öncesinde nikah memurunun çiftlere hatırlattığı, alışılagelmiş fakat bir o kadar da hissizleştiğimiz o söz, meğer ne kadar hayatın kendisiymiş. Hayatı iyi ve kötü yönüyle yaşayabilmenin kılavuzu olmalıydı, o kadar farklı renklerle yaşanıyor ki hayat, bembeyaz başlıyorsun, cıvıl cıvıl renklere bulanıyorsun, sen pembe bulutlar üzerindeyken bir anda kararıyor evrenin. Açacak sanıyorsun, bekle ‘birazdan açacak‘ ama hayır, karanlıklar içindesin. Senin hayatın. Belki keyifli değil eskisi gibi, belki zor geliyor ama sahip olduğun hayat bu ve yaşamak zorunda olduğunu biliyorsun.